Ik ben Sander, 33 jaar. Ik ben nierpatiënt en moet zoutloos eten. Zo'n 15 jaar geleden is bij mij het Nefrotisch Syndroom vastgesteld. Ik kwam thuis na een zeilkamp en het viel mijn moeder op dat ik nogal dikke kuiten had. De volgende dag ben ik dus naar de huisarts gegaan. Hij stuurde me direct door naar het ziekenhuis.
Doordat ik toen voor mijn leeftijd vrij lang was, kwam ik op de herenafdeling terecht ipv de kinderafdeling. Dit bleek een zeer belangrijke toevallig heid. Meestal word bij kinderen standaard prednison gegeven. Echter omdat ik op de herenafdeling lag, werd bij mij een biopt genomen. Hieruit bleek dat prednison op mij geen positieve uitwerking zou hebben. Mijn medicatie bestond toen uit plastabletten en een ace-remmer. Helaas weet ik de merken niet meer. Tevens werd ik op dieet gezet. Het begon met zoutarm.
Naar mate de tijd verstreek werd de medicatie zwaarder en zo ook het dieet. Streng zoutloos en zelfs ook een zware eiwit beperking. Slecht 30 gram eiwit per dag.
Naast deze reguliere medicijnen en diëten volgde ik ook therapie bij een alternatief genezer. Daar onderging ik accupunctuur en kreeg diverse kruiden.
Of het door de reguliere of de alternatieve of door een combinatie van therapieën is gekomen, na 5 jaar werd ik 'in volledige remmissie' verklaard. Praktische genezen heet dat, ik had nog wel een eiwitlek, maar dit was niet ernstig en zou hiermee met een gerust hart oud kunnen worden. Ik mocht dus alles weer eten en het was niet meer nodig om medicijnen te slikken.
Voor mijn eigen comfort, bleef ik wel 1x per jaar op controle komen. Gelukkig maar. Februari 2001 ging ik voor de jaarlijkse controle naar het ziekenhuis in Hoorn NH. Daar kreeg ik een nieuwe nefroloog, omdat de andere met pensioen ging. De uitslagen van het bloed en urine onderzoek wezen uit dat mijn toestand niet veranderd was met die van de jaren daarvoor. Deze nieuwe, net afgestudeerde, nefroloog kon niet geloven dat ik geen dieet had en geen medicijnen slikte. Het was volgens hem onmogelijk dat ik op die manier leefde. Hij schreef me meteen een nieuwe ace-remmer voor en stelde een zoutloos dieet voor me in.
Dit had ik niet verwacht en ik liet het er ook niet zomaar bij zitten. Waarom deze ommekeer en behandeling? Ik vroeg om een second opinion. Hiervoor mocht ik naar de VU in Amsterdam. Daar trokken ze dezelfde conclusie. De wetenschap was tot de conclusie gekomen dat zelfs het kleine eiwitlek dat ik had, schade veroorzaakte aan mijn nieren, resulterend in een snellere achteruitgang van de nierfunctie. Het advies luidde een zo laag mogelijke bloeddruk en zo min mogelijk (geen) zout. Zout veroorzaakt ook extra slijtage, zo werd mij verteld.
Ik legde me neer bij deze conclusies. Kort daarna ging ik naar een andere nefroloog in Deventer (waar ik inmiddels naar toe was verhuisd) waar ik nogmaals dezelfde behandeling voorgeschreven kreeg.
Ik slik sindsdien Zestril. 2x Maal daags 1 tablet van 5 mg. Daarnaast eet ik dus zo zoutloos mogelijk.
Ja, zo zoutloos mogelijk. Ik heb er behoorlijk wat moeite mee om niet af en toe 'iets lekkers' te eten. Ik woon inmiddels samen, maar die eerste tijd was het echt zo van: Je komt thuis, zet de macaroni op het vuur, je opent een zakje Honig, kant en klare Italiaanse mix en ...............HO..........dat mag dus niet. Een Iglo pizzaatje in de oven, mag ook niet. Vooral de eerste maanden wist ik echt niet wat ik moest eten. Ik heb toen een oproep bij de LVD op het forum gezet. Daar kreeg ik zoveel leuke spontane reacties dat het me zinvol leek deze te bundelen op een web-site. Zie hier het resultaat.
Veel van de recepten zijn door mijn vriendin bedacht. Het is echt geweldig als iemand je zo steunt met eten.
Dit is mijn verhaal, in vogelvlucht, over mijn ziekte en hoe ik ermee om ben gegaan en hoe ik er nu mee om ga. Meer informatie over het Nefrotisch Syndroom kan je vinden op de sites van de LVD en de nierstichting. Heb je vragen over mijn situatie mail dan naar info@zoutloos.com. Hier kan je ook je zoutloze tips en ideeën naar mailen.